Historia Parafii

Posted by on 22 września 2011 Komentarze są wyłączone

  Historia Parafii


Nazwa wsi pojawiła się po raz 1-szy  w akcie nadania Drezdenka z 1317 r. Zapisaną  tam nazwę jedni odczytują jako Curow  (kodeks brandenburski) lub Carow (Winter). W księdze ziemskiej z 1337 r. figuruje jako -Garbow. W 1403 r. figuruje jako – Carbe vel Carwe, w 1407 r. figuruje jako -Carwe, w roku 1408 r. figuruje jako – Carbow, zaś w 1718 r. figuruje pod nazwą – Karbe. Częstokroć pisano jednakże Carbe, a w drugiej połowie XVIII w. po utworzeniu kolonii Nowe Kurowo, pojawił się rozróżnik Alt – Carbe, jednak  po reformie ortograficznej Alt Karbe vel Altkarbe.

Nie znamy statusu kościelnego wsi w średniowieczu. Po Reformacji należała ona do parafii protestanckiej w Gardzku ( inspektorat strzelecki ).  Obecny kościół nie jest pierwszą budowlą sakralną we wsi. Wcześniejsza była całkiem możliwe, że fundacją XVIII -wieczną. Ten jednonawowy, kryty dachówką kościół, zbudowany został w 1877 r. w typu neogotyckim. Ma jedyną w swoim stylu wieżę z murowanym hełmem.
Przed II wojną światową w Starym Kurowie istniała  parafia ewangelicka, pastorem był dr Erhard Schendel. Jej początki sięgają  1877 roku, lub krótko przed tym rokiem.

Kiedy mówi się o historii Starego Kurowa nie można zapomnieć, że w każdej sytuacji współdziałała ona z małymi wioskami położonymi w jej okolicach. Do obecnie te wioski leżą w obrębie gminy i parafii Stare Kurowo.

Do 1945 r. obszary obecnej parafii były zamieszkałe przez ludność protestancką. Wiele rodzin katolickich korzystało z kościołów w Drezdenku i Strzelcach Kraj. Ludność katolicka zasiedla te obszary po roku 1945. Ks. Z. Siekierko poświęcił kościół w Starym Kurowie i nadał tytuł Imienia NMP, a jego następca ks. M. Rozlepiło rozwinął życie parafialne święcąc zbory poprotestanckie, tworząc bractwa religijne oraz dodatkowo Caritas. Pierwsze misje odbyły się już w 1946 r. W dniu 27. 05. 1947 r. wizytację parafii przeprowadził Administrator Apostolski ks. Edmund Nowicki i dokonał zmiany tytułu kościoła Imienia NMP na św. Apostołów Piotra i Pawła. 11 lutego 1950 r. w gorzowskim szpitalu umiera ks. dziekan Michał Rozlepiło, zostaje pochowany na miejscowym cmentarzu. Jego następcą zostaje ks. Włodzimierz Hajduk OSBM. W latach 1950-1978 parafią kierują OO. Bazylianie obrządku Greko-Katolickiego. Od 1 lipca1978 r. pracę w parafii objęli księża diecezjalni

This is a sticky post! continue reading?

Gmina Stare Kurowo

Posted by on 22 września 2011 Komentarze są wyłączone

  Gmina Stare Kurowo

Gmina Stare Kurowo obejmuje powierzchnię 7788 ha. Na obszarze tym mieszka 4374 (stan na 31.12.2001 rok) osób. Główne trakcje to droga nr 156 z Drezdenka do Strzelec Kraj. , a ponadto linia kolejowa z Gorzowa Wlkp. do Krzyża w woj. Wielkopolskim.

Podstawowy ośrodek gminny to Stare Kurowo – duża wieś położona u podnóża krawędzi pradoliny Noteci. Stara osada ze średniowiecza. Znaczny jej postęp nastąpił w II połowie XIX wieku, związany z powstaniem fabryki papieru afiszowego. Miejscowość pięknie położona wśród lasów obok terenów górzystych (Kawcze Góry) atrakcyjnych dla turystyki. Na terenie gminy znajdują się liczne szlaki turystyki pieszej, między innymi dwa odcinki tras wojewódzkiego szlaku czerwonego – poprzez Gardzko do Strzelc Kraj. (15,3 km) , a dodatkowo Kawcze Góry, Modropole, Zagórze, do Drawin (23,8 km).

Gmina prowadzi szereg inwestycji proekologicznych między innymi dziś buduje sieć kanalizacji sanitarnej dla potrzeb mieszkańców Starego Kurowa, a w roku 1997 uruchomiono oczyszczalnię ścieków mechaniczno – biologiczną dla potrzeb całej gminy. W ostatnich latach nastąpił znaczący postęp w zakresie rozwoju i modernizacji sektora telekomunikacyjnego na terenie gminy , a oprócz tego telefonii komórkowej . Rozwój ten charakteryzuje się jednym z większych wskaźników gęstości telefonicznej na terenie całego województwa lubuskiego.

Turystyka i rekreacja rozwijają się w oparciu o basen kąpielowy odkryty, a również o zlokalizowane na naszym terenie, pięknie położone w lasach jeziora Ciszewo i Płociczno.

Gmina

Posted by on 22 września 2011 Komentarze są wyłączone

  Gmina

Gmina Stare Kurowo administracyjnie składa się z 83 gmin, które wchodzą razem w skład województwa lubuskiego. Położona w północno  – wschodniej części województwa i graniczy od północy z gminą Strzelce Krajeńskie i Dobiegniew, od wschodu i południa z gminą Drezdenko oraz dodatkowo od zachodu z gminą Zwierzyn.
Obejmuje powierzchnię 7788 ha. Na obszarze tym mieszka 4394  osób, których głównym  zajęciem do chwili przekształceń w państwie była praca w rolnictwie.

Na terenie gminy warto ujrzeć:
1. Neogotycki kościół parafialny pw. Św. Apostołów Piotra i Pawła  z 1877r.,
2. Lokale szachulcowe,
3. Kawcze Góry z tarasem widokowym na panoramę Starego Kurowa (129 m npm),
4. Atrakcyjne pod kątem krajobrazowym nadnoteckie moreny czołowe.

Na terenie gminy istnieją dwa szlaki turystyki pieszej tzn. czerwony biegnący od stacji PKP poprzez  obszary użytków zielonych do Strzelc Kraj. i Zagórza. Szlak niebieski od dworca PKP przez grunty zalesione do Trzebicza. Szlak czerwony obejmuje najwyższe wzniesienie w gminie (129 m npm), z którego można spostrzec panoramę gminy.

Cała gmina stanowi równocześnie grunt działalności kilku kół łowieckich:
Koła te oferują możliwość zagranicznej turystyki łowieckiej, co kategorycznie polepsza walory turystyczne terenów gminnych.

Gmina jest położona w atrakcyjnej turystycznie części województwa, niegdyś Stare Kurowo było miejscowością letniskową.
Sprawą godną sugestie jest to, że będące własnością gminy grunty mogą być udostępniane tym, którzy chcieliby prowadzić działalność usługową, na przykład. strzelnicę sportową i łucznictwo na przygotowanym i dziś sporadycznie jedynie wykorzystywanym do tego celu terenie. Basen pływacki z  ośmioma 50 m. torami i skocznią , a ponadto dużymi przyległymi terenami stanowi pewną podstawę do rozwoju turystyki na naszym terenie. Połączenie szlakiem leśnym Starego Kurowa z kompleksem jezior zdecydowanie koryguje walory turystyczne gminy.

Szkoła Podstawowa w Starym Kurowie

Posted by on 22 września 2011 Komentarze są wyłączone

  Szkoła Podstawowa w Starym Kurowie

Po II Wojnie Światowej nastąpił długo oczekiwany czas pokoju – okres odbudowy kraju ze zniszczeń wojennych i budowy zrębów polskiej państwowości. Spośród wielu funkcji realizowanych przez ówczesną administracje do najważniejszych należało zorganizowanie szkolnictwa. Stare Kurowo ma się czym poszczycić. Już w lipcu 1945 roku młoda nauczycielka Maria Lebiedowicz prowadzi zajęcia lekcyjne z grupa 40 dzieci.

Nauka odbywa się w budynku parafialnym (na dzień obecny Ośrodek Zdrowia) gdyż w tym czasie pomieszczenia szkolne zajmował Państwowy Urząd Repatriacyjny. 21 lipca Inspektor szkolny w Strzelcach Krajeńskich Stanisław Jaremczuk powierzył kierownictwo szkoły Adamowi Polskiemu.
W sierpniu PUR zostaje przeniesiony do nowej siedziby. Pozwala to przeprowadzenie niezbędnego remontu i przygotowanie obiektu szkolnego do zajęć lekcyjnych. 6 września w 7 klasowej Publicznej Szkole Powszechnej naukę rozpoczyna 300 uczniów.

Od dziś minęło ponad 60 lat. W ciągu długo letniej działalności nasza szkoła rozrosła się i unowocześniła, wzbogaciła się o nowy sprzęt i pomoce dydaktyczne.

OSP

Posted by on 22 września 2011 Komentarze są wyłączone

  OSP

Na terenie gminy Stare Kurowo jest 5 jednostek Ochotniczych Straży Pożarnych, w tym Ochotnicza Straż Pożarna w Starym Kurowie jest włączona od 31 sierpnia 1995 roku do Krajowego Systemu Ratowniczo-Gaśniczego oraz dodatkowo OSP Pławin.

Nasza gmina ma 1 ciężki samochód w Starym Kurowie, 4 średnie: 2 w Pławinie, 1 w Błotnicy i 1 w Starym Kurowie , a dodatkowo 2 mało ważące w Łęgowie i Przynotecku.

Straż Pożarna przystąpiła do zamówień  organizacyjnych. Początki jak za każdym razem  zostały skomplikowane, warto zdawać sobie sprawę o tym, że jeszcze nie była uregulowana sprawa osadnictwa. Czerwiec był miesiącem poprzedzającym przybycie pierwszych transportów z repatriantami. Z ludźmi, jacy tu już byli nie kilka dało się zrobić. Tego trudnego zadania, zadania werbowania i jakiegoś zorganizowania podjął się wówczas Pan Obodziński, który krótko przebywał na naszym terenie. Po nim dalsze prace organizacyjne podjął Pan Nikodem Czajka. Pierwszymi działaczami i założycielami Ochotniczej Straży Pożarnej w Starym Kurowie byli: wcześniej  wymieniony Nikodem Czajka, Jan Urbaniak, Tadeusz Dudziak, Pan Maćkowiak, Marian Dutkiewicz, Szczepan Bałdyka i Henryk Turkot. Przy tym aktywnymi członkami OSP w tamtym okresie byli: Stanisław Matulis, Tadeusz Kołudzki, Władysław Trus, Jan Gruszczyński, Leon Asimowicz, Władysław Grabia, Urszula Buśkooraz Janina Makowska. OSP powstała na bazie istniejących poniemieckich obiektów przy ulicy Daszyńskiego, gdzie był zasadniczy  sprzęt strażacki, taki jak: wóz konny pożarniczy zaopatrzony w ręczną pompę ssąco-tłoczącą, która w przyszłości została zamieniona na motopompę M – 8/8 stylu PO 1, węże ssawne W – 110, węże tłoczne W – 75, gaśnicze W – 52, pasy z toporkami oraz dodatkowo mundury wyjściowe. Konie do wozu strażackiego były wypożyczane od Państwa Turkotów, Gołębiowskich i Matulisów. Druhowie ochotnicy zwoływani byli na pożar za radą  syreny napędzanej elektrycznie. Większymi akcjami, w których uczestniczył wóz konny, zostały pożary: POM -u w Strzelcach Krajeńskich (istniejący do dziś) oraz składnicy drewna w Drezdenku.

Poza walki z klęską pożarów strażacy prowadzili też działalność kulturalno – oświatową. W 1946 roku w Starym Kurowie wystawili „Lilię Wenedę” Juliusza Słowackiego, a w 1947 roku „Chatę za wsią” i wiele innych reżyserowanych poprzez Tadeusza Dudziaka, organizowali również zabawy taneczne. Pierwszym Prezesem OSP był Tadeusz Dudziak, a Naczelnikiem Nikodem Czajka. W owym czasie jednostka rozwijała swą działalność przeciwpożarową oraz dodatkowo szkoleniową, rezultaty tych działań zostały widoczne na powiatowych zawodach bojowych, gdzie przez dłuższy czas zajmowała pierwsze miejsca. Za swą działalność, dobre przygotowanie i wyszkolenie otrzymała w 1955 roku Pierwszym kierowcą otrzymanego samochodu był Piotr Szpakowski. Funkcję kolejnego Prezesa pełnił druh Paweł Bernas, a Naczelnika Stanisław Bałdyka. W latach 1977-78 rozbudowano i zmodernizowano, w czynie społecznym, obiekty i salę strażacką przy ulicy Daszyńskiego. W pracach przy modernizacji i rozbudowie strażnicy brali udział: Stanisław Bałdyka, Paweł Bernas, Tymoteusz Bondar, Andrzej Decowski oraz dodatkowo inni członkowie miejscowej straży. 19 listopada 1977 roku dokonano uroczystego otwarcia i oddania do użytku remizy OSP w Starym Kurowie przy ulicy Daszyńskiego. Obiekt ten wybudowany został w czynie społecznym. Jednostka nieustająco rozwijała swą działalność, zjednując coraz to nowych członków OSP i MDP, podnosząc swą operatywność bojową przez szkolenia oraz dodatkowo stałą współpracę z Komendą Powiatową Straży Pożarnych w Strzelcach Krajeńskich. Rezultatem tych działań było to, że OSP w Starym Kurowie należała do czołowych jednostek w powiecie. Jednostka posiadała na swym stanie wóz bojowy „JELCZ 315″ typu GCBA -6/32 , a oprócz tego inny priorytetowy sprzęt ratowniczo-gaśniczy. Dnia 12 września 1991 roku Rada Gminy wraz z Zarządem podjęła uchwałę nr 11/58 o dystrybucji remizy strażackiej przy ulicy Daszyńskiego. Obiekt ten miał zostać sprzedany dopiero po przeprowadzeniu się strażaków do nowego lokum przy ulicy Kościuszki 79a (aktualnie Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej). Po wyborach samorządowych w 1994 roku Zarząd Gminy, w którym byli: Andrzej Gogler (wójt gminy), Antoni Wilczyński (przewodniczący zarządu), Marek Biesiada, Jan Mądrawski, Henryk Gębczyński, Wiktor Kozłowski, Ryszard Ławrynowicz sprzedał 24 lutego 1995 roku rremizę strażacką przy ulicy Daszyńskiego wraz z wjazdem do garażu, w którym stał nasz samochód bojowy. Mieliśmy samochód w garażu do którego nie było dojazdu. Z konieczności przeprowadziliśmy się do garażu udostępnionego przez Prezesa Spółdzielni Kółek Rolniczych (1999 rok). I tak oto strażacy ze Starego Kurowa, dzięki pomysłowości Zarządu Gminy, zostali pozbawieni starej remizy i nie otrzymali nowej. 04.05.1995 roku Związek Ochotniczych Straży Pożarnych RP Prezydium Zarządu Głównego nadało SREBRNY MEDAL za zasługi dla pożarnictwa dla Ochotniczej Straży Pożarnej w Starym Kurowie.

Od 31 sierpnia 1995 roku OSP Stare Kurowo jest w Krajowym Systemie Ratowniczo-Gaśniczym. W latach swej działalności OSP wrosła w środowisko, co przejawia się udziałem w życiu codziennym wsi przez organizację wielu imprez, a również wychowywanie młodzieży. Poza bezpośrednich akcji gaszenia pożarów, jednostka uczestniczy (na wezwanie Państwowej Straży Pożarnej) w akcjach ratowniczych oprócz terenem własnego funkcjonowania, m.in. w gaszeniu pożarów, usuwaniu zagrożeń i klęsk żywiołowych. Ponieważ jednostki OSP stanowią trzon Krajowego Systemu Ratowniczo-Gaśniczego, dlatego także tak duży nacisk kładziemy na wyszkolenie i wyposażenie naszych strażaków. Każdego roku w miarę sposobów przy wsparciu Urzędu Gminy i sponsorów zaopatrujemy jednostkę w sprzęt (hełmy, ubrania bojowe, buty, itd.) a ostatnimi czasy są to bardzo duże nakłady, ponieważ w grę wchodzi całkowite przezbrojenie jednostki (wymogi europejskie). Dodatkowo duży nacisk kładziemy na szkolenie ochotników, którzy biorą czynny udział w szkoleniach organizowanych przez Państwową Straż Pożarną i ośrodki szkoleniowe. Stan wyszkolenia i zaangażowania członków naszej jednostki jest dobry, o czym świadczą wyniki osiągane w zawodach sportowo-pożarniczych wszystkich szczebli (gminnych, powiatowych, wojewódzkich, a też krajowych). W 2003 roku nasza jednostka uczestniczyła w XI Krajowych Zawodach Sportowo-Pożarniczych w Toruniu. A dodatkowo jednostka prowadzi intensywne szkolenie młodzieży i tu także osiąga znaczące sukcesy, do których trzeba reprezentowanie 4 razy z rzędu województwa uprzednio gorzowskiego, na dzień dzisiejszy lubuskiego w Krajowych Zawodach CTIF.

Gminny Ośrodek Kultury

Posted by on 22 września 2011 Komentarze są wyłączone

  Gminny Ośrodek Kultury

Wszystkich młodych duchem i wiekiem serdecznie zapraszamy do naszego Gminnego OŚrodka Kultury, gdzie przygotowaliśmy liczne sekcje sportowo-rozywkowe. Każdy, niezależnie od wieku znajdzie tu coś dla siebię.

W GOK wznawiają działalność następujące sekcje i zespoły:

* zespół wokalny „BILE”
* indywidualna nauka gry na instrumentach klawiszowych i gitarze
* sekcja tenisa stołowego
* zespół tańca hip-hop „ENDORFINA”
* aerobik
* sekcja brydża sportowego
* grupa wokalna „ZGODA”
* NOWOŚĆ – sekcja komputerowa dla dzieci i młodzieży ( indywidualne zajęcia z komputerem, nauka obsługi MS Office, narzędzi internetowych)

Oprócz tego w GOK działa Klub Seniora „Tęcza”.

 

Gminny Ośrodek Kultury

ul. Żymierskiego 8

66-540 Stare Kurowo

tel. 095 761 50 19

kom. 510 194 918

Kościoły

Posted by on 22 września 2011 Komentarze są wyłączone

  Kościoły

Parafia Stare Kurowo – kościół parafialny p. w. św. Apostołów Piotra i Pawła, poprotestancki, neogotycki, zbudowany w 1877 r.; poświęcony 7 października 1945 r. pod tytułem Imienia NMP, w dniu 27 maja 1947 r. Administrator Apostolski w czasie wizytacji dokonał zmiany tytułu kościoła na św. Apostołów Piotra i Pawła; kościół jednonawowy, posiada niepowtarzalną wieżę z murowanym hełmem, dach przykryty blachą cynkową; konsekrowany 21 grudnia 1986 r.
Parafia Stare Kurowo – kościół parafialny. W latach osiemdziesiątych XX w. świątynia otrzymuje nowy wystrój, m. in. w prezbiterium umieszczono Końcową Wieczerzę wykonaną w dębie; ściany pokryte obrazkimi malowanymi na tynku. Przy prezbiterium dwie figury świętych Apostołów:  Piotra i Pawła, przywiezione z Zabłotowa (Archidiecezja Lwowska) w 1945 r. przez ks. Michała Rozlepiłę.

Parafia Stare Kurowo – kościół filialny p. w. św. Michała Arch. i św. Stanisława Kostki w Błotnicy, poprotestancki, gotyk, zbudowany w XIX w.; poświęcony 29 września 1946 r.; odrestaurowany w latach osiemdziesiątych XX w.

Parafia Stare Kurowo – kościół filialny p. w. św. Barbary w Głęboczku, poprotestancki, zbudowany w XIX w.; poświęcony 4 grudnia 1946 r.; wyremontowany w latach dziewięćdziesiątych XX w.
Parafia Stare Kurowo – kościół filialny p. w. Narodzenia NMP w Łącznicy, poprotestancki, neoromański, zbudowany w XIX w.; poświęcony 8 maja 1946 roku, odnowiony w latach osiemdziesiątych XX w.

Parafia Stare Kurowo – kościół filialny p. w. MB Szkaplerznej w Nowym Kurowie, poprotestancki, neogotyk, zbudowany w 1900 r.;  poświęcony 16 lipca 1946 r.; odnowiony w latach dziewięćdziesiątych XX w. Przy kościele mieszkanie formacyjny (nowicjat) Zgromadzenia SS. Jezusa Miłosiernego.

Parafia Stare Kurowo – kościół filialny p. w. MB Nieustającej Pomocy w Pławinie, poprotestancki, zbudowany w XIX wieku; poświęcony 20 czerwca 1946 r.; wyremontowany w w latach dziewięćdziesiątych XX.

Kancelaria

Posted by on 22 września 2011 Komentarze są wyłączone

  Kancelaria

CZYNNA:

poniedziałki i czwartki 15.30 – 16.00

sobota 9.30- 10.30

Wymagane dokumenty:

Chrzest

-Odpis Aktu Urodzenia dziecka z USC

-Świadectwo ślubu kościelnego rodziców dziecka (jeżeli już ślub odbył się w innej parafii)

- zgodnie z Kodeksem Prawa Kanonicznego chrzestnymi mogą być katolicy, którzy przyjęli I Komunię św. i sakrament bierzmowania, są praktykującymi katolikami oraz zawarli sakramentalny związek małżeński

-Zaświadczenie o chrzestnych od ich swojego proboszcza, że mogą pełnić obowiązek chrzestnych (o ile mieszkają w innej parafii).

-Nauka przed chrztem w ostatnią sobotę miesiąca o godz. 10.30 na salce katechetycznej. Chrzty w ostateczną niedzielę miesiąca o godz. 11.00 w kościele parafialnym.

-Zgodnie z dekretem Biskupa Ordynariusza o ile rodzice nie zawarli sakramentalnego związku małżeńskiego lub go zawarli, niemniej jednak są niepraktykującymi katolikami, muszą wraz z chrzestnymi wobec proboszcza złożyć oświadczenie o katolickim wychowaniu własnego dziecka. Jest to podstawowy warunek, żeby ich dziecko zostało ochrzczone.

-Proboszcz w zgodzie z Kodeksem Prawa Kanonicznego ma możliwość ochrzcić wyłącznie dziecko mieszkające w osobistej parafii, z innej parafii ma możliwość ochrzcić wyłącznie za pisemną zgodą jego proboszcza zamieszkania. Rodzice tego dziecka są zobowiązani przyjąć bieżące rozporządzenia ordynariusza miejsca (biskupa) , a dodatkowo zwyczaje i termin chrztu, w którym udziela sie tego sakramentu.

Małżeństwo

Narzeczeni zgłaszają się do kancelarii parafialnej na trzy miesiące przed planowaną datą ślubu i dostarczają następujące dokumenty:

- Metryki chrztu (w zgodzie z bieżącym prawem Kościoła

rzymskokatolickiego świadectwo chrztu do zawarcia związku

małżeńskiego   traci ważność sześć miesięcy od chwili jego wystawienia)

-Dowody personalne

-Zaświadczenie o ukończeniu katechizacji

-Zaświadczenie o uczestnictwie w katechizacji przedmałżeńskiej

-Zaświadczenie z Urzędu Stanu Cywilnego (w przypadku ślubu

konkordatowego) lub dokument stwierdzający, że przed ślubem

kościelnym zostanie zawarty ślub cywilny, który należy udokumentować

1. „Aktem zawarcia małżeństwa” wydanym przez właściwy USC. W zgodzie z

obowiązującym prawem kościelnym bez zgody ordynariusza miejsca nie

można zawrzeć ślubu kościelnego jeśli on nie skutków cywilno-

prawnych.

Pogrzeb katolicki

-Akt zgonu

-Zaświadczenie o udzieleniu sakramentu chorych i wiatyku (Komunii św.),

jeżeli zgon nastąpił poza parafią lub w szpitalu (wystawia je kapelan

szpitala)

-Zgodę proboszcza parafii zmarłego, jeśli pogrzeb odbywa się w innej

parafii niż miejsce zamieszkania

KODEKS PRAWA KANONICZNEGO POSTANAWIA KOMU Należy SIĘ POGRZEB KATOLICKI , a ponadto KTO POWINIEN BYĆ GO POZBAWIONY:

Kan. 1183 -

§ 1. Co do pogrzebu, katechumeni są zrównani z wiernymi.

§ 2. Ordynariusz miejsca może zezwolić na pogrzeb kościelny dzieci, których rodzice mieli intencja je ochrzcić, a natomiast zmarły przed chrztem.

§ 3. Ochrzczonym przynależnym do jakiegoś Kościoła lub wspólnoty kościelnej niekatolickiej, można pozwolić na pogrzeb kościelny według roztropnego uznania ordynariusza miejsca, jeżeli już nie ma ich swojego szafarza; prawdopodobnie że się ustali, iż mieli przeciwną wolę.

Kan. 1184 -

§ 1. Jeżeli już przed śmiercią nie dali żadnych oznak pokuty, pogrzebu kościelnego powinni być pozbawieni:

1° notoryczni apostaci, heretycy i schizmatycy;

2° chłopcy i dziewczęta, które wybrały spalenie swojego ciała z motywów przeciwnych wierze chrześcijańskiej;

3° inni jawni grzesznicy, którym nie można przyznać pogrzebu bez publicznego zgorszenia wiernych.

§ 2. Gdy powstaje jakaś wątpliwość, należy się zwrócić do miejscowego ordynariusza, do którego wyborów trzeba się dopasować.

Św Paweł

Posted by on 22 września 2011 Komentarze są wyłączone

  Św Paweł

Prześladowca chrześcijan i apostoł
Urodził się w Tarsie w Cylicji w pierwszych latach naszej ery. Był synem zamożnego faryzeusza z pokolenia Beniamina (Rz 11,1; Flp 3,5). Wyrósł w greckiej kulturze i był od urodzenia obywatelem rzymskim. Był prawowiernym faryzeuszem, obrzezanym w ósmym dniu, dumnym ze swego kulturowego dziedzictwa, dokładnym w przestrzeganiu faryzejskich zasad. Długa była jego droga do nawrócenia: od współuczestnictwa w kamienowaniu „heretyka” – św. Szczepana (pierwszego chrześcijańskiego męczennika), do cudownego wydarzenia w drodze do Damaszku. W Jerozolimie w młodości u rabina Gamaliela zdobył głęboką znajomość Starego Testamentu. Był zagorzałym przeciwnikiem chrześcijan, siejącym wśród nich postrach. Pod Damaszkiem powaliła go światłość z nieba i doświadczył objawienia: Szawle, Szawle, dlaczego Mnie prześladujesz? (Dz 9,4). Nawrócenie było natychmiastowe. Z prześladowcy chrześcijan stał się wśród nich gorliwym apostołem Chrystusa. Miał swą metodę ewangelizacyjną – pracował wśród pogan – aby najskuteczniej dotrzeć do wszystkich z głoszeniem Chrystusa. Był niestrudzonym misjonarzem, pracującym ofiarnie przez wiele lat. Był tropiony i prześladowany przez przeciwników do końca swego życia. Ortodoksyjni Żydzi traktowali go jako odstępcę, a uczniowie Jezusa wątpili u początku jego nowej drogi w szczerość intencji i w nawrócenie, później zaś ufali mu i kochali go. Doświadczał ustawicznej walki – także z sobą samym – ale pozostał bez reszty oddany Bogu. Miał wielkie serce, umysł i szlachetność duszy.
Głosił Chrystusa porywczym Rzymianom i rozpustnym poganom z Koryntu i Tesalii. Chciał ich jednoczyć w moralności i w pokoju. Przy całej swej gigantycznej pracy misyjnej, podyktował też wiele listów, w tym najpiękniejsze słowa o miłości (1Kor 13). W jego listach odnaleźć można ton osobisty i polemiczny, wykład i apologię, napomnienia i prośby, elementy modlitwy i kontemplacji. Jawi się w nich jako człowiek z krwi i kości, ciężko pracujący na swe utrzymanie. Praktyczny, roztropny, ale i karcący surowo. Napominający osobiście i przez słowo pisane. Gwałtowny, porywczy w naturze, innym razem dodający otuchy, wyciszający powstałe spory, uczący moralności, pokoju i ładu. Głęboko wzrusza jego ofiarna troska o chrześcijaństwo, aby zamienić je z Kościoła chrześcijańskich Żydów w Jerozolimie w Kościół powszechny, ogarniający cały świat. Zazwyczaj nieugięty, innym razem tchórzliwy (ucieczka w koszu spuszczonym po murze w Damaszku), to znów zahartowany w przeciwnościach. Roztropny, przed oskarżycielami broniący się sam, często chory, bity, a nawet kamienowany i ocalały z rozbitego statku. Wielki realista w poglądach. Cenił małżeństwo, rodzinę i celibat. Wiedział, że każdy powinien żyć w stanie, do którego został powołany. Szanował kobiety jak nikt inny w pogańskim świecie (miał wśród nich serdeczne przyjaciółki i okazywał im zawsze swą wdzięczność). Wychowawca nawróconych Żydów na chrześcijaństwo, odwodzący ich od rygoryzmu Prawa Mojżeszowego (stanowczy w zniesieniu obrzezania i segregacji przy stole – Sobór Jerozolimski w 49 r.). Walczył o wolność dla nie-Izraelitów i był gorliwy w przestrzeganiu Ewangelii. Zagniewany na niepoprawnych, nie pracujących idealistów, błądzących w swych poglądach. Mający dla nich ostre słowa napomnienia. Znany z wielkiej miłości, szacunku i tolerancji, stał się wszystkim dla wszystkich. Nigdy nie stronił od towarzyszenia kobietom, mężczyznom i dzieciom w obranej przez nich drodze Ewangelii.
Kończąc modlitwę, podziękuj za św. Pawła i za jego listy – jedne z najstarszych zachowanych dokumentów chrześcijańskich. Za jego wiarę pełną pasji misyjnej i za męczeńską śmierć. On nie widział nigdy Jezusa osobiście (jak apostołowie), ale odczuwał głęboką więź ze Zmartwychwstałym i wierzył, że zbawienie przynosi wiara w Niego. Ty też bądź do niego choć trochę podobny.

Niebieski szlak do Trzebicza

Posted by on 22 września 2011 Komentarze są wyłączone

  Niebieski szlak do Trzebicza

Wieś położona nad Notecią, 6 km na południowy zachód od Drezdenka, przy drodze nr 158 z Drezdenka do Gorzowa Wielkopolskiego. Od południa Trzebicz otaczają lasy Puszczy Noteckiej. W pobliżu piękne jeziora m. in. Rąpino i Solecko, rezerwaty przyrody Lubiatowskie Uroczyska,  Czaplenice i Łabędziniec. PKS. Sklepy. Bar.

HISTORIA
Osada o rodowodzie słowiańskim, wzmiankowana już w 1234 roku jako część kasztelanii drezdeneckiej. Od 1260 roku pod panowaniem margrabiów brandenburskich. Później razem z Gościmiem stanowiła przedmiot sporów pomiędzy Polską a Brandenburgią oraz Zakonem Krzyżąckim. Od połowy XV wieku w granicach Nowej Marchii. Trzebicz był wielokrotnie niszczony przez pożary i odbudowywany. Obecna zabudowa pochodzi z połowy XIX wieku i ma charakter małomiasteczkowy. Mieszkańcy Trzebicza trudnili się rolnictwem, hodowlą zwierząt, połowem ryb i gospodarką leśną. We wsi istniał młyn, karczmy i kilka kościołów.

ZABYTKI
Kościół parafialny wybudowany został w stylu neogotyckim w 1879 roku. Poprzednio w tym samym miejscu stała świątynia szachulcowa, która spłonęła w 1762 r. Obecny kościół wymurowano z cegły na planie  prostokątnym z wyodrębnionym prezbiterium, zakrystią i wysoką wieżą. Budowla pokryta jest dachem dwuspadowym, a czterokondygnacyjna wieża posiada ceglany, ostrosłupowy hełm z gałką i krzyżem. Wyposażenie świątyni pochodzi sprzed 1945 r. Do najciekawszych budynków Trzebicza należy modernistyczna willa z lat 20 XX wieku, wybudowana przez właściciela tartaku Melera. Jest to budowla murowana, założona na planie ośmiobocznej gwiazdy. Budynek stanowi unikalny przykład architektury modernistycznej i nie posiada analogii na terenie całego rejonu. Willa zlokalizowana jest w zachodniej części miejscowości przy drodze do Gościmia.

Przez Trzebicz przebiega szlak rowerowy Skwierzyna – Lipki Wielkie – Goszczanowo – Gościm – Trzebicz – Drezdenko oraz niebieski szlak pieszy Strzelce Kraj. – Gardzko – Rokitno -  Modropole – Trzebicz – Lubiatów.

Miejscowość posiada liczne walory turystyczne, lecz największą zmorą mieszkańców i turystów jest tragiczny stan lokalnych dróg.